Fieke had ze al een tijdje terug gemail kwam ik vandaag achter
ze waren even ondergesneeuwd in mn mailbox maar daar zijn ze dan
foto's trainingspakkenwedstrijd en die van Start2Run
Om een persoonlijk record te lopen op een halve marathon kan je verschillende dingen doen. Je kan je trainingsarbeid intensiveren of je zoekt een snel parcours. Ik dacht te kiezen voor de makkelijkste weg; een snel parcours. En de halve marathon van Berlijn staat bekend om zijn snelle parcours. Dus de uitnodiging van Peter Stam om mee te gaan naar Berlijn leek mij een uitgelezen kans om dat persoonlijke record van mij op de halve marathon scherp te stellen.
Vrijdagochtend 26 maart vertrokken we om 7 uur met de bus naar Berlijn. Een groep van circa 30 hardloopfanaten inclusief supporters had een comfortabel plekje bemachtigd. Met de bus naar Berlijn is een hele rit en ook al is het een luxe touringcar, echt veel lebensraum heb je niet. Het was mij niet gelukt om donderdagavond op tijd naar bed te gaan, dus ik dacht nog wel wat te slapen in de bus. Peter Stam had mij via Twitter al gewaarschuwd dat dat mij niet ging lukken en hij heeft gelijk gekregen. De tijd werd gedood met een playlist maken voor op mijn iPod voor de wedstrijd van zondag en het gezamenlijk oplossen van enkele cryptogrammen.
We kwamen rond 6 uur 's avonds aan bij het Hostel in Berlijn. De strijd om een rustige kamer was begonnen en gewonnen. Met z'n tienen op een kamer met stapelbedden was het resultaat. Allemaal rustige mensen die niet snurken, zich niet omdraaien in hun slaap, voor middernacht slapen als een roos en daarna pas om 8 uur uit bed stappen. In het Hostele gegeten en 's avonds nog even een biertje gedronken in de stad.
Zaterdagochtend op tijd naar Tempelhof om de startnummers op te halen. En als je toch in Berlijn bent wil je wat van de stad zien. Met de metro naar de Rijksdag. Een rij van 100 meter voor de duer, dus die hebben we alleen van de buitenkant bekeken. Brandenburger Tor en Checkpoint Charlie hebben we wandelend bezocht. Om nog een stuk Berlijnse muur te zien, want die is bijna niet te bekennen in Berlijn, hebben we weer de metro genomen naar een gedeelte van de stad wat meer lijkt op een achterbuurt. Dus we twijfelden er even aan of we wel in de juiste metro gestapt waren. Maar gelukkig zagen we aan de overkant van de rivier iets wat een muur zou kunnen zijn. En het was de Berlijnse muur, beschilderd door kunstenaars. Daarna weer terug naar het centrum en bij Alexander Platz nog even een kopje koffie gedronken. Aan het einde van de dag hadden we onze eerste halve marathon er op zitten. 21 km slenteren, tenminste zo voelde dat. Prima voorbereiding dus.
Zaterdagavond koolhydraten stapelen bij de Italiaan met een paar proseccootjes erbij. Bij terugkomst in het hostel nog een biertje. De trainer stond erbij en zag dat het goed was. Ook een prima voorbereiding.
Zondag 28 maart de dag van de wedstrijd, goed geslapen. Het miezerde een beetje. Nog met de hele groep hardlopers op de foto en inlopend richting de start. De bij Tempelhof gekregen vuilniszak met gaten beschermde ons tegen de regen en de wind. Helemaal klaar voor de wedstrijd stonden we in het startvak. Garmin goed ingesteld, playlist op de iPhone standby en om 10 voor 11 gingen we van start. Om de PR van 1:44:25 te verbeteren moest ik gemiddeld 4:50 min per kilometer lopen. De motregen voelde prettig aan en ik liep lekker. Na pakweg 3 kilometer stonden de meegereisde supporters ons naar de finish te schreeuwen en dat gaf mij voor de komende kilometers vleugels. Tot aan circa kilometer 9 ging het goed, maar opeens voelden mijn benen zwaar en merkte ik dat ik heel veel moeite had met het tempo. Wat bleek nou, het bijna vlakke parcours van Berlijn ging heel langzaam over in een lang stuk vals plat en dat had ik pas door toen ik na een bocht de weg weer omlaag zag lopen. Vanaf dat moment ging het mis tussen mijn oren en werd de wedstrijd steeds zwaarder.
Waar ik vroeger nooit bij stilgestaan heb is het feit dat je als presterende hardloper ook moet kunnen rekenen. Bij mij is het zo dat per kilometer die ik loop de rekenvaardigheid afneemt. Ik kwam bij kilometer 11 en ik keek op mijn Garmin; ik had er zo'n 54 minuten opzitten. Toen moest ik gaan rekenen. De belangrijkste fout die ik toen maakte was dat ik dacht dat ik op de helft was. Daarbij moest ik uit gaan rekenen op hoeveel uur ik uit zou komen. Het enige wat ik toen alleen nog maar kon bedenken was dat de tijd eindigde op een 8, want 2x4=8. Dus geen 1.44 uur maar 1.48, want 1.38 uur werd het zeker niet. Ik snapte er niets meer van, ik liep toch nog steeds op mijn schema van onder de 5 minuten op de kilometer. Toen ging het dus echt mis in mijn hoofd, een mentale klap met de hamer. Tot aan kilometerpunt 12 bleef het maar malen in mijn hoofd, ik kwam er niet meer uit. En toen drong het tot me door 21-12=9 dus 11 is niet de helft van 21.
De resterende 9 kilometer werden een martelgang. Het tempo zakte en ik kreeg pijn in mijn zij. Lag dat aan de sportdrank, want die had ik niet van te voren uitgeprobeerd. Ik begon uit te kijken naar kilometer 15, want daar zouden de supporters weer staan en die gaven me eerder al vleugels. Zij stonden daar niet, maar pas bij kilometer 17/18. Met name de aanmoedigingen van Cock gaven me een beetje vleugels, maar echt vliegen was het niet meer eerder een beetje fladderen. Het werden nog een paar zware kilometers.
Bij Checkpoint Charlie had ik de neiging om de trap af naar de metro te nemen en de laatste kilometers onder de grond met de metro te volbrengen, maar ik bleef rennen. Niet wandelen bleef zich als een mantra in mijn hoofd herhalen. In de laatste kilometers haalde de nauwelijks getrainde Sven en terugkomend van een blessure mij nog in en ik kon niet meer aanhaken. Ik heb de halve marathon van Berlijn met rubberen benen uitgerend.
Geen PR voor mij, mijn eindtijd was 1.51.30. Aan mijn trainingsarbeid en het parcours zal het niet gelegen hebben. Wel waarschijnlijk aan mijn rekenvaardigheid en de directe voorbereiding van het weekend. 21 km slenteren, een busreis van bijna 10 uur en een paar proseccootjes (prosecco blijkt dus geen sportdrank te zijn) leveren mij geen PR, maar wel een fantastisch weekend. Volgend jaar weer.
Ik wil nog even melden dat mijn hardloopmaatjes Jan Arens en Binaca van Gool wel een PR gelopen hebben. Dus de volgende keer 's middags een glas whiskey, Jan's voorbereiding. Of lekker ontspannen lopen, want Bianca had misschien wel net zoveel prosecco gedronken als ik. Dus een PR in Berlijn is wel degelijk mogelijk. Volgende keer loop ik achter Jan aan en loop ik lekker ontspannen naar de finish, het rekenen laat ik dan achterwege.
Laatste reacties